Dyskutując o problemie eutanazji, ważąc racje za i przeciw przyspieszonej „dobrej śmierci” chorych terminalnie, możemy na ten temat mówić z punktu widzenia nadprzyrodzonego, korzystać z danych Objawienia i przyjmować naukę Kościoła, albo z punktu widzenia laickiego skupić się tylko na filozofii, ograniczyć się do racjonalnych analiz etycznych i używać wyłącznie argumentów społeczno-ekonomicznych. Mniej więcej w ten sam sposób, ze względu na charakter religijny lub laicki, przebiega linia dzieląca poglądy potępiające zadawanie chorym śmierci „na życzenie” i poglądy entuzjastów prawa do przerwania cierpienia przez przyspieszenie śmierci.
Praca profesora Lucien Israëla nie pasuje do tych podziałów. Ten wybitny onkolog francuski, doświadczony lekarz praktyk, przedstawia niekiedy zdumiewającą dla lekarzy i etyków katolickich argumentację przeciwną eutanazji, nie dlatego, że kłóci się to z wolą Bożą, ale dlatego, że taka jest droga rozumu i droga serca (s. 62) i dlatego, że chce on bronić medycyny (...) jej jakości, jej honoru (s. 175-176). Autor, który deklaruje się jako człowiek niewierzący, intuicyjnie wyczuwa, że miłość, nawet dla niewierzących jest modlitwą (s. 112), że sakralny charakter życia (s. 144) to coś więcej niż kategoria religijna, że prawdziwą przyczyną eutanazji nie jest pragnienie uśmierzenia bólu u chorych terminalnie, ale głęboki kryzys podstaw etycznych i religijnych cywilizacji zachodniej. Lucien Israël zdumiewa swoimi refleksjami o duszy, o modlitwie, o świętości i jako agnostyk mógłby wielu chrześcijańskich lekarzy nauczyć tych zasad, które są przecież nadal aktualne od czasów Hipokratesa. W ten sposób katolicka bioetyka kresu życia znajduje w dyskusji ze stronnikami prawa do przyspieszenia śmierci znakomitego sprzymierzeńca.
Z każdym rozdziałem książki, prof. Israël nas zaskakuje. Nie tylko podaje szereg budujących przykładów walki, nadziei, ofiary swoich pacjentów, którzy prawie nigdy nie poprosili swego lekarza o skrócenie życia, ale także daje świadectwo konkretnych pacjentów, którzy chcą żyć, nawet za cenę niesprawności czy cierpienia. W szerokim wachlarzu faktów i argumentów, Autor wykazuje wyjątkową erudycję nie tylko w kwestiach medycznych, etycznych, prawnych czy psychologicznych, ale jego spostrzeżenia dotyczą również ekonomii, polityki, wychowania, kształcenia kadr medycznych, reformy lecznictwa, ubezpieczeń zdrowotnych, czy absurdów biurokracji szpitalnej. Okazuje się, że to jest właściwie tło eutanazji: paleta tendencji i dewiacji, które wypływają z „cywilizacji śmierci”. Książka demaskuje też media, reklamę i bezduszną statystykę jako zagrożenie dla tradycyjnej, etycznej i pełnej szlachetnych ideałów medycynę życia. To rzadko spotykany w tego typu pozycjach „poradnik dla rządzących medycyną”, to podpowiedź głosu rozsądku wobec ignorancji i bezduszności urzędników różnych szczebli systemu zdrowia publicznego.

Spis treści:

Wstęp do wydania polskiego 
Od tłumacza 

Jerôme Lejeune: Eutanazizm czy życie aż do końca? 

Przedmowa 

1. Postęp, tryumfy i granice naukowej medycyny 
2. Starzenie się, cierpienie i śmierć czyli nowe zgorszenie 
3. Medycyna i społeczeństwo dzisiaj 
4. Uwagi o etyce medycznej 
5. Kwestia prowadzenia badań naukowych w medycynie a etyka lekarska  
6. Współczesne żądanie eutanazji 
7. Współczesna eutanazja gdzie indziej  
8. Eutanazja i zdrowi 
9. Eutanazja i rodziny 
10. Eutanazja i chory 
11. Eutanazja i lekarz 
12. Eutanazja i społeczeństwo 
13. Nauka, materia, umysł. Kto może powiedzieć, gdzie jesteśmy i kim jesteśmy? 
14. Gdzie umrzeć w XXI wieku? 
15. Uleczyć medycynę 
16. Wyleczyć ubezpieczenia zdrowotne 
17. Medycyna, eutanazja i dusza zbiorowa