X
Aby zapewnić najwyższy komfort użytkowania wykorzystujemy informacje przechowywane w przeglądarce internetowej. Sprawdź Politykę Prywatności.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Wartość:
Twój koszyk: Produktów (0)

Informacja

Szanowni Państwo
Ze względu na gorący okres podręcznikowy, realizacja niektórych zamówień może ulec wydłużeniu (do czasu dostępności widocznego przy produkcie należy dodać 2-5 dni roboczych)

Za utrudnienia przepraszamy



Dołącz do nas na Facebboku
Nasz newsletter

Pokaz

40.00 zł

Rabat: 0.00 zł
Cena katalogowa: 40.00 zł
Dodaj do koszyka



Dostępne od: do 48h

Poleć znajomym

KSIĄŻKA

Władza. Media. Propaganda. Transformacja. Białoruś przełomu wieków

Wydawca: Wyższa Szkoła Języków Obcych w Poznaniu
Rok wydania: 2012
Miejsce wydania: Poznań
Stron: 353
Format: A5
Oprawa: miękka
ISBN: 9788360241257

Opis:

Władza. Media. Propaganda. Transformacja. Białoruś przełomu wieków

Pierwszy rozdział poświęcony został analizie pojęć tytułowych, w dużej mierze [lecz nie wyłącznie] opartej - z racji niejednorodności oraz niezgodności znaczeniowych - na niepolskojęzycznych materiałach. Stąd częstokroć występujące oryginalne terminy, trudne do jednoznacznego uchwycenia lub po przeniesieniu na język polski dające rozbieżności terminologiczne. Rozważania obejmują kwestię propagandy wraz z warunkowaniami historycznymi oraz funkcjonowaniem owego pojęcia we współczesnych naukach politycznych; jak również wolności słowa wraz z podstawowymi aktami międzynarodowymi regulującymi tę kwestię [co znajduje odzwierciedlenie w polityce wypracowanej przez białoruskie władze oraz przyjętych założeniach funkcjonalnych - Białoruś jest stroną jedynie kilku porozumień międzynarodowych, które regulują kwestie praw i wolności człowieka i obywatela; stąd poczynione w tekście ograniczenie do dwóch aktów normatywnych]. Trzecia część pierwszego rozdziału rozwija kwestię transformacji jako czynnika określającego czas. Zaznaczyć należy, że na podstawie klasycznej definicji S. Huntingtona i jej rozumienia w części anglojęzycznych źródeł [sprzed 2002 roku], jak również w polskich oraz rosyjskojęzycznych naukach politycznych ograniczyć należałoby okres tranzycji do lat 1991 - 1996, tj. od faktycznego odzyskania niepodległości do nielegalnego przejęcia władzy przez A. Łukaszenkę. W okresie owym rozpoczęto budowę zrębów instytucji demokratycznych, którego swoistym zwieńczeniem było przyjęcie ustawy zasadniczej 15 marca 1994 roku, regulującej na podstawie monteskiuszowskiej zasady trójpodziału władz stosunki pomiędzy władzą wykonawczą, ustawodawczą i sądowniczą42. Ostatecznie jednak takie ujęcie jest dla autora nie do przyjęcia; pogłębione poszukiwania dostarczyły materiałów do obalenia wzmiankowanego wąskiego rozumienia etapu przejścia. Tak znaczna większość autorów publikujących w Journal of Democracy przy John Hopkins University w Baltimore-ta [T. Carothers, L. Shevtsova, L. Diamond], jak i pewna część polskich oraz rosyjskich badaczy twierdzi, że (i.) tranzycja i transformacja nie mają charakteru jednokierunkowego, co oznacza że mogą zachodzić tak do demokracji jak i od demokracji oraz (2.) określnik transformacja [transforma-tion] użytkowana jest wymiennie z terminem tranzycja [transition], dla których nie ma rygorystycznego rozróżnienia na gruncie anglojęzycznych nauk politycznych [patrz: podrozdział Transformacja]. Tu należy zgodzić się ze Zbigniewem Blokiem, który podnosi tę kwestię w następujący sposób: „istnieje tyle niemalże definicji transformacji, ilu badaczy podejmujących tę tematykę". Poruszona zostaje również - w związku z dezawuacją teorii tzw. trzeciej fali - poboczna kwestia charakteru wynikowego systemu oraz jego klasyfikacji. Na potrzeby niniejszej pracy za wyjściowe uznane zostały jednak nie rozumienie wypracowane na gruncie amerykańskich badań, lecz rosyjskie politologiczne określenie periodpierechoda, który po przeniesieniu na j. polski daje efektywnie elastyczny okres przejścia i najpełniej identyfikuje badany okres^. Identyczną proweniencję - rosyjskojęzyczną - posiada również czwarty z dyskutowanych elementów, tj. przestrzeń informacyjna [lub pole informacyjne], które autora zdaniem również najpełniej oddaje charakter opisywanych rozwiązań. Wstępnie zatem wyznaczając obszar stwierdzić należy, że na przestrzeń informacyjną składają się wszystkie elementy konstytuujące sferę działalności mediów w państwie i poza nim, tj. sfera normatywna, wypracowane procedury działania, media jako takie oraz m.in. infrastruktura techniczna.

Drugi rozdział stanowi zawężone historyczne wprowadzenie dla tzw. społecznego przyzwolenia, czyli stanu, który paradoksalnie jest tak pozycją wyjściową jak i wejściową; a który trwa obecnie na terenie Republiki Białoruś. Rozumienie tego terminu to pozytywne sprzężenie zwrotne dla istniejących stosunków politycznych, gospodarczych i społeczno-kulturalnych powstałe na skutek celowego działania m.in. narzędzi propagandowych. Nacja białoruska podlegała na przestrzeni ostatnich stu lat wielorakim eksperymentom społecznym; w których usunięciu uległa z „tkanki" społecznej elita: intelektualna, ekonomiczna, kulturalna. Dokonało się to tak rękoma niemieckiego okupanta [skutkiem dwóch wojen światowych, potraktowanych jako ujednolicony czynnik niemiecki], jak i na skutek introdukcji zasad funkcjonowania państwa radzieckiego - wykorzenienia kultury ludowej i zastąpienie jej warunkowanymi zewnętrznie sowieckimi cliche.

Uwarunkowania historyczne programowo nie obejmują sfery środków masowej informacji; okres istnienia ZSRR, choć opracowany w rosyjskojęzycz-nej literaturze przedmiotu po 1991 roku i znany autorowi, nie stanowi obszaru jego zainteresowania w mniejszej pracy«. Okres ów stanowi swoisty constans, funkcja propagandowa partii przyjęta jest a priori, na równi z aparatem przymusu bezpośredniego, za stały i stabilny element systemu warunkowania.

Rozdział trzeci stanowi funkcjonalną kontynuację drugiego, nacisk położony jest w nim na stan obecnej - po 1991 roku - świadomości społecznej przeciętnego wyborcy. Z racji niemożności przeprowadzenia badań terenowych ma on charakter syntezy opartej na poglądach badaczy zjawiska: W. Czarnou, A. Ancipienki, E. Mironowicza, S. Janowicza i innych.

Bialoruski proces konstytucyjny podporządkowany został układowi funkcjonalno-historycznemu i zawarty w czwartym rozdziale. Pod pojęciem procesu konstytucyjnego rozumiane są zawężone do zmian konstytucyjnych przekształcenia systemu politycznego, co w przypadku autokracji reakcyjnej typu personalnego postrzegane jest za w pełni uzasadnione funkcjonalnie-*?. Co zostało podkreślone w podrozdziale Transformacja rozdziału i., ewentualna pełna analiza białoruskiego systemu politycznego oparta musiałaby być na nie tylko charakterystyce funkcji i podstaw normatywnych trzech władz - co stanowi klasyczne ujęcie tego procesu zgodnie z zaleceniami S. Ehrlicha, W. Skrzydło czy J. Hausnera, lecz na wpływie na ów proces nomenklatury pokomunistycznej oraz traktowanego szeroko czynnika korupcji. Wydaje się jednak, że pojmowanie to straciło rację bytu wraz z dojściem do władzy Aleksandra Łukaszenki, który zespolił w swych rękach funkcje legislatywy, egzekutywy i sądownictwa. Monopol ów uniemożliwia zastosowanie klasycznej metody systemowej; gdyż zakładałaby ona i wymagała po części i również zdalnej analizy psychologicznej ostatniego dyktatora Europy. Przeczyłoby to również klasycznemu ujęciu propagandy jako działania jednokierunkowego, od instytucji propagującej w kierunku odbiorcy [B. Dobek-Ostrowska, A. Lepa, J. Ellul], gdyż ujęcie systemowe zakłada natomiast prócz wyjść również wejścia do systemu -a dla podsystemu informacyjnego [przestrzeni informacyjnej] ma ono charakter słabo zarysowany.

Proces tworzenia białoruskiej ustawy zasadniczej nie doczekał się dotychczas opracowania w języku polskim; lecz nie ta kwestia stanowi podstawowy problem w rozważaniach [choć dostępne materiały białoruskojęzyczne oraz rosyjskojęzyczne po części wypełniają ową lukę]. Żadne z polskich opracowań poświęconych Białorusi; ani tym bardziej dostępnych źródeł białoruskich po 1996 nie precyzuje, jaką formę przyjęła sekwencja zmian i jaka była hierarchia ważności wydarzeń normatywnych, które doprowadziły do umożliwienia obecnemu prezydentowi przejęcie władzy. Część źródeł pomija tę kwestię [szczególnie wydanych na Białorusi], wśród pozostałych nie ma zgody co do charakteru procesu, który miał miejsce w listopadzie 1996 roku. Stąd trudno jednoznacznie stwierdzić, czy była to decyzja Sądu Konstytucyjnego o nadaniu referendum charakteru nie konsultacyjnego a wiążącego, czy była to decyzja parlamentu o identycznej treści, czy też spowodował to brak zdecydowanego działania SK w wyznaczonym terminie. Tym wątpliwościom nie poddaje się wizyta w Mińsku delegacji złożonej z najważniejszych osób w państwie rosyjskim, nieoficjalna, której celem była pomoc w przejściu impasu: premiera, przewodniczącego Dumy Państwowej oraz Rady Federacji, którzy na zamkniętym spotkaniu z prezydentem A. Łukaszenką oraz przewodniczącym parlamentu S. Szareckim z frakcji agrarnej [który ówcześnie usiłował zdjąć z urzędu prezydenta] oficjalnie namaściła Łukaszenkę swym pozwoleniem na kontynuowanie funkcji władczych. Wydarzenie to przypomina w charakterze huntingtonowską interwencję: przedstawiciele obcego państwa narzucają swą wolę elitom politycznym sąsiada w świetle jawnie niekonstytucyjnych metod sprawowania władzy [lecz - co należy zaznaczyć - bez użycia rozwiązań siłowych]. Stąd, trudność polega na odpowiednim rozłożeniu akcentów pomiędzy działaniami poszczególnych gałęzi białoruskich władz oraz wzmiankowanej delegacji.

Integracja bialorusko-rosyjska również jest rozdziałem funkcjonalnym, poświeconym wycinkowi rzeczywistości międzynarodowej w której funkcjonuje Republika Białoruś. Integracja z Rosją jest jednym z najważniejszych elementów białoruskiej polityki zagranicznej [semi-zewnętrznej] i wewnętrznej, jedynym wektorem zewnętrznym działania państwa do początku 2000 roku^8, tj. do przeniesienia f. prezydenta Federacji z Borysa Jelcyna na Władimira Putina. Określana mianem czynnika rosyjskiego współpraca z Rosją definiuje wiele procesów na terytorium RB; modyfikując je w znacznym stopniu. Uzasadnionym wydaje się postawienie tezy, że Białoruś stanowi swoisty poligon doświadczalny Rosji kontynentalnej; poligon, na którym testowane sj rozwiązania w skali mikro implementowane następnie po lub bez modyfikacji na terenie Rosji; lecz również działania wobec Polski i Europy Zachodniej. Primo, tak pojmowana współpraca uzasadnia po części ujęcie tej tematyki w dysertacji; secundo, jedyny jak dotąd - a niedopracowany dotąd nawet w rosyjskich źródłach - wektor zewnętrzny propagandy wymierzony jest w Federację Rosyjską [mimo medialnych decyzji o przeciwdziałaniu agresji ideologicznej z Zachodu].

Szósty rozdział podzielony został na pięć nierównoważnych części; w których podjęta została tematyka teoretycznej i praktyczną sfery działalności środków masowej informacji na terytorium Białorusi. Zastosowany układ powiązany został ze znaczeniem elementów; opisane zostały: polityka informacyjna, regulatory normatywne, system rejestracji jako ogranicznik, media sensu stricte oraz wybrane naruszenia.

Przed aneksem i bibliografią umieszczone zostały trzy krótkie tzw. studia przypadku; oparte na analizie charakterystycznych, jednostkowych i wybranych wydarzeń ze sfery politycznej, a obrazujące metody i charakter wykorzystywanych przez reżim narzędzi propagandowych. Pierwszy tekst poświęcony został przejęciu kontroli nad Związkiem Polaków na Białorusi [ostatnią zorganizowaną niepaństwową strukturą na Białorusi; co wpisało się w proces totalizacji życia społecznego oraz w proces eksperymentów prowadzone przez Federację Rosyjską na terenie byłej BSRR49]; drugi - wyborom prezydenckim w 2006 roku, podczas których A. Łukaszenko na mocy po raz kolejny sfałszowanego referendum i po raz kolejny sfałszowanych wyborów został wybrany prezydentem; trzeci - ostatni - próbom zawłaszczenia kontroli nad Internetem, działaniu w skali świata pionierskiemu, bo przenoszącemu oryginalnie chińskie działania na teren Europy. Materiały do pierwszej oraz trzeciej analizy pochodzą głównie z mediów, do drugiej zbierane były w czasie wyborów prezydenckich w Mińsku.

Ostatni element stanowi aneks; w którym umieszczone zostały m.in. zbiór wydań specjalnych białoruskich gazet państwowych z okresów wyborów i referendów; kserokopia gazety z białą plamą powstałą na skutek działań cenzorskich państwa; jak również rząd dokumentów - oświadczenia Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP oraz rzecznika MSZ RP, wyciąg z prawodawstwa białoruskiego regulującego umieszczanie komentarzy na forach internetowych [za: www.tut.by], rozporządzenie B. Bołożińskiego. W aneksie znalazł się również przetłumaczony przez autora na język polski, istniejący dotąd jedynie w j. rosyjskim, Aktu Konstytucyjnego Państwa Związkowego oraz części ustawy zasadniczej Republiki Białoruś z 1996 roku [artykułów dotyczących funkcjonowania izby niższej oraz izby wyższej parlamentu, jak również prerogatyw głowy państwa, które okazały się niezbędne ku prowadzonej częściowej analizie systemu politycznego].

Struktura bibliografii oparta została na klasycznym modelu wypracowanym przez profesorów Witolda Maisla, Benona Miśkiewicza oraz Juliusza Bardacha; podział został przeprowadzony ze względu na charakter i pochodzenie materiału. Ujęto również dodatkowe zbiorcze źródło dostarczające materiałów w postaci witryn internetowych; ich obecność jest niezbędnie konieczna, jako że częstokroć niemożliwym byłoby dotarcie do określonego materiału bez pomocy wortali - tj. witryn pośredniczących jedynie w rozpowszechnianiu informacji. Klasycznym przykładem tego typu strony jest www.bialorus.pl czy www.tut.by, gdzie ilość informacji własnych utrzymuje się na poziomie 10-15%; pozostałe stanowią przeredagowane teksty z wydań internetowych polskich i białoruskich gazet. Z klasycznego modelu prof. W. Maisla usunięte zostały również orzecznictwo oraz zbiory orzecznictwa jako zbiory puste. Stąd, ostateczna wersja bibliografii przyjęła następujący układ: (l.) źródła; (2.) prasa; (3.) czasopisma naukowe i specjalistyczne; (4.) witryny internetowe; (5.) literatura oraz (6.) publicystyka.

Fragment prolegomeny

Klienci, którzy kupili Władza. Media. Propaganda. Transformacja. … wybrali również:

red.Kurcewicz Urszula, red.Jakubowski Wojciech - Studia Politologiczne vol. 35. Polityka a historia w XX i XXI wieku
-18%
+ do schowka
KSIĄŻKA
red.Kurcewicz Urszula, red.Jakubowski Wojciech
Wydawca: Instytut Nauk Politycznych UW
Rok wydania: 2015
Stron: 310
37.80 zł
30.99 zł
Dodaj do koszyka
red.Bierówka Joanna, red.Pokorna-Ignatowicz Katarzyna - Media - kultura popularna - polityka. Wzajemne oddziaływania i nowe zjawiska
+ do schowka
KSIĄŻKA
red.Bierówka Joanna, red.Pokorna-Ignatowicz Katarzyna
Wydawca: Krakowska Akademia im.Andrzeja Frycza Modrzewskiego
Rok wydania: 2014
Stron: 332
44.90 zł
Dodaj do koszyka
Szukalski Jerzy - System konstytucyjny Uzbekistanu
-11%
+ do schowka
KSIĄŻKA
Szukalski Jerzy
Wydawca: Wydawnictwo Sejmowe
Rok wydania: 2014
Stron: 120
15.00 zł
13.42 zł
Dodaj do koszyka
red.Kasprzycki-Rosikoń Jan, red.Piątkowski Jacek - Crowdsourcing. Jak angażować konsumentów w świat marek
+ do schowka
KSIĄŻKA
red.Kasprzycki-Rosikoń Jan, red.Piątkowski Jacek
Wydawca: HELION
Rok wydania: 2013
Stron: 180
37.00 zł
Dodaj do koszyka
 
1
|
2
|
3
 

Recenzje i oceny

Brak recenzji!

Dodaj swoją recenzję i ocenę

Twoja ocena:

Twój podpis:
Dodaj recenzję


Znajdujesz się w dziale Książki
Aktualnie oglądasz produkt Władza. Media. Propaganda. Transformacja. Białoruś przełomu wieków - Musiał Miron
W każdej chwili moźesz przejść do innych produktów z kategorii Nauki społeczne, humanistyczne, ekonomiczne » Polityka
Zawsze możesz przejrzeć dział Nowości lub zobaczyć, co wkrótce ukaże się w naszej księgarni internetowej, czyli przejść do działu Zapowiedzi
tel/fax 81 537 65 10